ΜΙΑ ΒΟΛΤΑ

Μια βόλτα στο σώμα σου
με δυο άλογα
που θα καλπάσουν
ξεκινώντας
από την πρώτη κατοικία
την κόκκινη βίλα
που γέμιζε η στάθμη της
με υγρό γλυκό
κι έβαζες το δάχτυλο
στο στόμα
είχες τα μάτια ορθάνοιχτα
μάτια περισκόπια
έβλεπαν τα μεθεόρτια
της καρδιάς
που θα επισκέπτονταν
αργότερα
όταν θα έφταναν
στην κατάλληλη ηλικία.
Όλοι οι ήχοι εκείνοι
που έβγαιναν απ’ τον λαιμό
ήχοι μικροί
από γλέντια Μεγάλων
απορροφήθηκαν στο αίμα
κρατούνε το ίσο ακόμα
μέσα στο δικό σου σώμα.

Σου προτείνω
να ξεδιψάσεις τα άλογα
όταν θα τα δεις κουρασμένα
σ’ αυτήν την κρυμμένη σου στέρνα.
Και σαν θα’ χουν κάνει
τη μεγάλη βόλτα
στου κορμιού τα σωθικά
στη θάλασσά σου που βραδιάζει
και παίρνει ένα χρώμα ρουμπινί
όπως το κρασί
να τ’ αφήσεις ελεύθερα.

Σοφία Περδίκη

photo: Leοnora Carrington, «Self-Portrait,» 1938.

Advertisements

Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΞΟΔΟΣ

Η γυναίκα ετοιμάστηκε για την έξοδο.
Το μολύβι είχε διαγράψει την έλλειψη στα μάτια
είχε βάψει τα χείλη με το χρώμα απ’ το δείλι
– στην πιο σκληρή του απόχρωση –
φόραγε τις υψηλές προκλήσεις
μέχρι επάνω στους μηρούς
την αγκάλιαζε το μαύρο δίχτυ.

Τυλίχτηκε μετά το σάλι της ανίας
κι η ρυτίδα της νύχτας
που την αυλάκωνε όλο και πιο βαθιά
κρύφτηκε μέσα στη σκιά.
Εκείνη η κηλίδα στην παρειά
καλύφθηκε με επιμέλεια
από χέρι -θα ‘λεγες – τεχνίτη
πριν την Αναγέννηση
στο βλέμμα μόνο δεν μπόρεσε να σβήσει
τα ίχνη του πυρετού
που τριγύριζε εκεί προ πολλού
σαν κίτρινη επίκληση.
Έριξε το κεφάλι της στο πλάι
μ’ αυτήν την κλίση που όλους τους ξεγελάει
κι άφησε μια πινελιά γεμάτη φωτεινότητα
ανάμεσα στα στήθη
μια υπόσχεση στο σχήμα του λωτού
αρέσει πάντα όταν κρύβεται στις πέρλες
δυο σειρές περάστηκαν
στη βάση του λαιμού
ο ιδρώτας την έλουζε
με την πατίνα του Χρόνου
ένα άρωμα μεθυστικό
-για ειδικό κοινό –
Ήταν έτοιμη για τη Μεγάλη Έξοδο.
Η γυναίκα η ταμένη στο γαλάζιο.

Άφησε φεύγοντας πίσω της
μόνο ένα απειλητικό
στον εχέμυθο καθρέφτη της
σινιάλο.

Σοφία Περδίκη

photo: Gena Rowlands in Faces • Directed by John Cassavetes, 1968

ΜΙΛΗΣΑ

Μίλησα
για τις μέρες εκείνες
τις ριγμένες στο κενό
με τα μαλλιά τους υγρά
νοτισμένα από της πτώσης
την εναιώρηση
μέσα σε σύννεφα καπνού
που τέντωναν τη μέση τους
κάνοντας νωρίς κάθε πρωί
μιαν ιλιγγιώδη ανακυβίστηση
ένα ταξίδι ως τον ήλιο
με τη λεκάνη γέφυρα
που τη διέσχιζαν ακτινωτές
προφάσεις
και τα χέρια παραπήγματα
γερά επιχειρήματα μπηγμένα
στου εδάφους το οδόστρωμα.

Έστρεψα την προσοχή
στις εκφράσεις εκείνες
που κολλούν στις τέσσερις γωνίες
ενός κόσμου ρευστού
λόγια που τ’ αναμασούν τα στόματα
προσφέροντας στις έριδες τα βράδια
νοσήλια από ιαματικές πηγές.

Σοφία Περδίκη

ΤΟ ΑΙΩΝΙΟ ΑΙΝΙΓΜΑ

Tώρα κάθησε
στο συρμάτινο κεντήδι
και ηλεκτροφόρησε
τη φωνή σου
στα σύμπαντα.

Αναρωτήσου:
Αν ήθελες μια ζωή
του θανάτου τον αχό
να περιορίσεις
πού πήγες κι έμπλεξες
στον ιστό της κραυγής
που συνταράζει
κι ύστερα στη σύγκρουση
γιατί προσκολλήθηκες;

Ρυθμός του αίματος
ανάβλυσες
κι έκανες εκείνα τα τρικ
στων δρόμων τη διασταύρωση.
Τα σπασμένα φανάρια
αναβοσβήνανε
τα δύο μάτια
παράταιρα γύριζαν
χαμός γινόταν
και τανάπαλιν διάσωση.
Τι το ‘θελες τότε
ανεμοδούρα εσύ ισχνή
και λικνίστηκες
αναίσχυντα
με τους μηρούς, τα χέρια
ανοιγμένα
κι έγινες το αιώνιο αίνιγμα;

Θρόιζε για πάντα τώρα
πάνω στα ουράνια
μεταλλικά μοτίβα.

Σοφία Περδίκη

photo: David Bowie on Ziggy Stardust

ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Στην παράσταση που έδινες
θα ερχόμουν το δίχως άλλο.

Είχα φορέσει από καιρό
τα ρούχα της θέασης
είχα αποστηθίσει το έργο
φόραγα στο πέτο
καρφιτσωμένη την περίληψη
οι λέξεις σχημάτιζαν
γύρω απ’ την καρδιά μου
μιαν έλλειψη ημισέληνη
το σώμα του κειμένου
με κύκλωνε αργά
η προετοιμασία έβαφε έντονα
στο βλέμμα την αδημονία.

Είχα προμηθευτεί εγκαίρως
και τα χρυσά εισιτήρια.

Τα είχα φυλαγμένα
στην τσάντα με
τα πάντα ενδεχόμενα
σε τσέπη κρυφή
διπλωμένα μαζί
με της κάθαρσης το μαντήλι
εκείνο που σφουγγίζει
τη συγκίνηση
από του κάθε δράματος
την αποκορύφωση.

Σοφία Περδίκη

(photo: Edward Hopper, «Two on the Asle», 1927.)

ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ

Στο σαλόνι της παλίρροιας
παίξαμε με τα νερά
πάνω στα βελούδινα καθίσματα όλη νύχτα.

Μας είχαν πει σαν μπαίναμε στο σπίτι
ότι αυτό κάποτε
θα γινότανε λίμνη
και περιμέναμε αιώνες στον προθάλαμο.

Στην πρώτη μεσουράνηση
απαλλαγμένοι από κάθε πανωφόρι
έκπληκτοι από την προσμονή
μ’ αβέβαιο βήμα σταθήκαμε εκεί
που θα μας φώτιζε
καλύτερα η γεμάτη σελήνη.
Στο μεταίχμιο δηλαδή
που όριζε το Ανατολίτικο χαλί
προτού μας βρει η Δύση.
Ήρθε το πρώτο κύμα
κι έβρεχε τα πόδια σαν γαργάλημα
της ηδονής η στάθμη
έξω ακούγονταν ήδη οι βομβαρδισμοί.

Στο καταφύγιο
σ’ αυτή τη σάλα την ζεστή ακτή
τα σώματά μας ανοιγόκλειναν
σε πλήρη εναρμόνιση με τη φύση.

Φούσκωσαν τα μάγουλα
από γλυκό νερό
ίσαμε την αμφιλύκη.

Σοφία Περδίκη

παλλιροια

ΤΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΡΟΥΜΑΝΙΑ

Ένα καλοκαίρι
από τα «προσεχώς»
θα ‘ρθουν τα κορίτσια
απ’ το Βουκουρέστι.
Θα ‘χουν στα μαλλιά τους
πλεγμένα κόκκινα λουλούδια
θα φορούν όλα την άσπρη
κεντημένη μπλούζα
εκείνη με τα σταυρωτά μοτίβα
στα πόδια ανάμεσα
θα κρύβουν του μόχθου τον ιδρώτα
ανάμεικτη αποφορά
σκόρδου και τριαντάφυλλου
η Γη κι ο Ουρανός
θα ισορροπούν
στα λευκά τους χέρια.
Με χαμηλωμένα τα μάτια
τα χείλη γεμάτα
τα πηγούνια μικρά
θα ‘ρθουν τα επόμενα καλοκαίρια
τα κορίτσια απ’ τ’ αλώνια.

Για την πείνα τους δεν θα μας μιλήσουν.
Οι αμνοί μας θα σφαχτούν
τα τραπέζια θα στρωθούν
και το τραγούδι ευθύς θα πιάσουν
από ένα σημείο η καθεμιά.
Τα Στολίδια από χρυσάνθεμα
τα κορίτσια που αγαπούμε
από τη Ρουμανία.

Σοφία Περδίκη

Photo: Irina Ionesco - She lives among the ruins, 1973.

Photo: Irina Ionesco – She lives among the ruins, 1973.

 

Η ΜΕΓΑΛΗ ΧΑΡΑΚΙΑ

Κάποτε τραβάμε
τη μεγάλη χαρακιά
στου νου μέσα το μεδούλι.

Δεν είναι που δεν τα καταφέρναμε
χωρίς αυτήν.
Για τη διάσωση των τύπων
την εξαργύρωση των σιωπηρών
επιταγών
τον λάθρο βίο
η αδιαπέραστη κρούστα
μάς ήταν αρκετή.

Μόνο που να
μαζεύτηκε το πύο πολύ
και πίεσε τον λοβό στο μάτι
ακινητοποίησε τον αυχένα
πάνω σε μαξιλάρια πουπουλένια
σε σημείο φραγής
έφτασε η αορτή
έτσι που παύει η ροή.

Η αιμάσσουσα ψυχή
μ’ εκείνο το άχτι
που θέλει καρφί ή βελόνα.
Τρυπάς.
Σωσμός και πίδακας.

Σοφία Περδίκη

photo: DINO VALLS, "IPSIUS-F-" detail (2007).

photo: Dino Valls, «IPSIUS-F-» detail (2007).

Η ΦΛΟΓΑ

‘Οταν το όνειρο σπαρταράει
πάνω στα τζάμια
με καταιγιστική ορμή
και γίνεται η εκκένωση
της σκέψης σπίθα
και ανανεώνεται η παροχή
στο πιο λεπτό συναίσθημα
μια φλόγα στο σκοτάδι
άδειου αρχοντικού
δείχνει τα ίχνη της ζωής
τα χνώτα υγραίνουν τους τοίχους
γύρω της.

Κι εκείνη τρέμει, παίζει, σβήνει
και μετά αναθαρρεί
τότε είναι που αλλάζουνε
του Χρόνου οι τεχνίτες
σκαρφαλωμένοι σε στύλους, την τάση
αποκτά η όραση
την πραγματική της έννοια
αντικρίζει για πρώτη φορά
τα αποκεφαλισμένα της είδωλα
αναγνωρίζει και τα σαράντα κύματα
τα προσπερνά
μ’ ένα νεύμα τ’ αποχαιρετά.

Σοφία Περδίκη

photo: Krzysztof Kieslowski - La Double Vie De Veronique

photo: Krzysztof Kieslowski – La Double Vie De Veronique

ΣΕ ΦΑ ΜΕΙΖΟΝΑ

Αλλάζει το νόημα
το δέρμα του αφήνει και βρίσκει ξανά
μιλάει μέσα από ταριχευμένες φωνές
-πρέπει να υπολογίσουμε και την μεγάλη απόσταση –
άλλοτε με χροιά ψιθύρου
που προφυλάσσει από τις ενοχλητικές κραυγές.

Φράζει τις διόδους
με τα νερά των καταιγίδων
πλημμυρίζουν οι αγωγοί
μες στο ποτήρι του μαζεύτηκαν ύδατα όμβρια
κάθε γουλιά του φέρνει ναυτία
στα δάχτυλα μαζεύονται τα συναισθήματα βρύα
ευαίσθητα δάχτυλα χτυπούν στο τραπέζι
τον ρυθμό της ζωής σε φα μείζονα.

Ό,τι υπάρχει το ενθουσιώδες
γίνεται λέξη που από τα χείλη του κατρακυλά
με φόρα σε τοίχο ανύπαρκτο
θραύσματα ελπίδας λεκιάζουν την άγραφη σελίδα
κι η σκέψη βολίδα που αυτομολεί.

Σοφία Περδίκη

 photo: Egon Schiele, "Gustav Klimt in blue smock", 1913.

photo: Egon Schiele, «Gustav Klimt in blue smock», 1913.